آه كشتند مولا را ، همسر زهرا را

 

ديشب فضا را غرق ِ سوز و ساز مي كرد   

 

گه ديده را ميبست و گاهي باز مي كرد

 

 

 

ديشب علي با فرق تا ابرو شكسته   

 

مي رفت نزد همسر پهلو شكسته

 

 

 

ديشب كنار حجره زينب زار مي زد   

 

از فرط غم سر بر در و ديوار مي زد

 

 

 

ديشب علي بوسيد چشم مست عباس   

 

دست حسينش را سپرده دست عباس

 

 

 

ديشب علي با زينبش راز مگو داشت  

 

گويا سخن از بوسه ي زير گلو داشت

 

 

 

ديـشب حكـايت از يزيد و ملك ري بود   

 

صحبت ز قرآن خوانـدنِ بالاي ني بود