شه زادگان عالم هستی غلام تو

            فزت و رب الكعبه

عجیب بغض گلوگیر و گریه داری داشت   

چقدر غصه، چه غمهای بی شماری داشت

به میهمانی کلثوم خود مشرف بود    

به سفره آه چه افطار گریه داری داشت

و پیرمرد محاسن سفید آن شب را    

به دل به وسعت سی سال بی قراری داشت

به سینه زیر عبا می فشرد چیزی را    

گمان ز یار سفر کرده یادگاری داشت

نه التماس نه ضجه ، نشد جلودارش    

شتاب داشت، سحر با کسی قراری داشت

امیر کوفه به محراب زیر تیغ افتاد    

به خون نشسته و فریاد رستگاری داشت

عیان شد عاقبت از ناله ي جگر سوزش    

برای دیدن زهرا چه انتظاری داشت

رسید پشت در خانه گرچه بر فرقش   

ز زهر و ضربت شمشیر زخم کاری داشت

نبیندش به چنین حال و روز تا زینب    

ز زانوان خمیده امید یاری داشت

برای زینبش آخر حدیث میخواند    

به آن سرشک غمی که زدیده جاری داشت

ز کوفه و ز اسیریِ دخترانِ بتول   

وز آن سری که سر نیزه ها سواری داشت